Εξερευνώντας το Δέλτα του Okavango, Botswana

Έλπις

Το Δέλτα του Okavango είναι ένας λαβύρινθος από λιμνοθάλασσες, λίμνες και κρυμμένα κανάλια που καλύπτει μία περιοχή πάνω από 17,000 κυβικά χιλιόμετρα και είναι το μεγαλύτερο ενδοχώριο δέλτα στον κόσμο. Το Okavango δημιουργείται από τις εποχικές πλημμύρες. Το φαινόμενο κορυφώνεται το χειμώνα όταν το δέλτα φουσκώνει και τριπλασιάζεται σε μέγεθος.

Το δέλτα ελκύει άγρια ζώα από ακτίνα χιλιομέτρων δημιουργώντας μία από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις άγριας ζωής στην Αφρική.

 

Στη στεριά και ανάμεσα από τα νησάκια του δέλτα, λιοντάρια, ελέφαντες, ύαινες, βουβάλια, ιπποπόταμοι και κροκόδειλοι συναθροίζονται με αντιλόπες και άλλα μικρά ζώα όπως φακόχοιρους, μαγκούστες, μαϊμούδες, γαλάγους και σκίουρους.

 

Ύστερα από μία περιπετειώδη διαδρομή με το λεωφορείο από το Gaborone, φτάσαμε στο Maun, μία μικρή πόλη στα βόρεια της Μποτσουάνα από όπου θα μπορούσαμε να φτάσουμε στο Okavango.

Το Maun συχνά χαρακτηρίζεται ως η τουριστική πρωτεύουσα της Μποτσουάνα καθώς κάθε χρόνο συγκεντρώνει μεγάλο πλήθος τουριστών από όλο τον κόσμο.

Την πρώτη μέρα την περάσαμε με τον Έρνεστ, ένα φιλικό ντόπιο τον οποίο γνωρίσαμε μέσω Couchsurfing και μας προσκάλεσε στο πανέμορφο οικολογικό του σπίτι στο δάσος, λίγο πιο έξω από την πόλη. Τις επόμενες δύο μέρες φανήκαμε αρκετά τυχεροί καθώς βρήκαμε ένα από τα καλύτερα backpackers που έχουμε διαμείνει ποτέ!

Το ‘’Old Bridge’’ παρέχει μία άνετη βάση δίπλα στο ποτάμι προσφέροντας απίστευτη θέα, ειδικά στην ανατολή ή τη δύση του ηλίου, κάμπινγκ, κοιτώνες, υπέροχη ατμόσφαιρα και απίστευτα φιλική εξυπηρέτηση επίσης οι τιμές είναι πάρα πολύ προσιτές!

Έπειτα από ένα γεύμα από νοστιμότατο pap (αραβοσιτάλευρο) στο εστιατόριο, στήσαμε τη σκηνή μας σε ένα πολύ καλό σημείο δίπλα στο ποτάμι.

Ο κύριος λόγος που θέλαμε να επισκεφθούμε τη Μποτσουάνα ήταν φυσικά το Δέλτα του Okavango.

Ξεκινήσαμε λοιπόν για ένα διήμερο ταξίδι με mokoro μέσα στα νησιά του Okavango. Το mokoro είναι μια παραδοσιακή ξύλινη βάρκα. Καθώς δεν είχαμε μόνιμο τόπο διαμονής, χρειαζόταν να κουβαλάμε τη σκηνή και τον εξοπλισμό μας παντού.

 

Με τη συντροφιά τριών Γερμανών και ενός Καναδού, ξεκινήσαμε το ταξίδι μας στο Δέλτα. Κάθε mokoro μπορεί να κουβαλήσει 2 άτομα μαζί με τον οδηγό ο οποίος χειρίζεται το mokoro με ένα μακρύ ξύλινο ραβδί.

Στη διαδρομή περάσαμε από μικρά χωριά όπου κατοικεί η φυλή των Bushmen, οι οποίοι επιβιώνουν μόνο με τα βασικά, η ιδέα του ηλεκτρικού ρεύματος είναι ανύπαρκτη.

Οι άνδρες ψάρευαν, τα παιδιά έπαιζαν με το νερό και η ζωή κυλούσε τόσο ήρεμα σε αυτό το κομμάτι του κόσμου.

Λίγο πριν το απόγευμα, ο οδηγός μας  βρήκε ένα μέρος αρκετά καλό για να κατασκηνώσουμε. Όλα τα μέρη έμοιαζαν ίδια και τίποτα δε σου εξασφάλιζε το ότι κάποιος ελέφαντας δε θα περνούσε από εκεί! Αλλά εμείς βρισκόμασταν στη δική του περιοχή και όχι το αντίθετο… Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, ακούσαμε τους ελέφαντες να περνάνε από ένα σημείο όχι πολύ μακριά από εκεί που βρισκόμασταν! Προχωρήσαμε λίγο και τους είδαμε, 5 ελέφαντες σε απόσταση 50 μέτρων περίπου, που έπαιζαν μεταξύ τους!

«Μην ανησυχείτε, είμαστε τυχεροί. Κατευθύνονται αλλού, είμαστε ασφαλείς εδώ»

Ο οδηγός μας βιάστηκε να μας καθησυχάσει και ευτυχώς είχε δίκιο.

Μας πήρε μερικά λεπτά μέχρι να τακτοποιήσουμε τις σκηνές μας καθώς οι οδηγοί ετοίμαζαν τη φωτιά για να ετοιμάσουμε το γεύμα μας.

«Νομίζω πως πάτε γυρεύοντας για μπελάδες, στήνετε τη σκηνή σας ακριβώς επάνω στη λεωφόρο των ελεφάντων!» μας είπε ο οδηγός αστειευόμενος.

Μετά το γεύμα και τη χαλάρωση κάτω από τη σκιά, αποφασίσαμε πως ήταν ώρα για μια βουτιά στο Δέλτα. Στην αρχή είμασταν διστακτικοί αφού όμως είδαμε τον Καναδό και το Γερμανό να τρέχουν στο νερό, σε πολύ λίγο βρεθήκαμε μαζί τους. Ακόμη θυμάμαι πόσο παράξενη όμως την ίδια στιγμή υπέροχη ήταν η αίσθηση του να κολυμπάς όχι σε κάποια παραλία αλλά σε ένα ενδοχώριο δέλτα.

Δε χάσαμε την ευκαιρία να προσπαθήσουμε οι ίδιοι να σπρώξουμε τα mokoro πράγμα πολύ δύσκολο καθώς είναι αδύνατο να τα χειριστέις!

Η ώρα για τη βόλτα μας μέσα στους θάμνους για τον εντοπισμό των ζώων είχε φτάσει. Φορέσαμε μακριά παντελόνια και μακρυμάνικες μπλούζες για την αποφυγή κουνουπιών, πήραμε τις κάμερες και ξεκινήσαμε το περπάτημα πίσω από τον οδηγό που φαινόταν πεπειραμένος και εξοικειωμένος με το μέρος. Και που αποδείχτηκε πραγματικότητα καθώς έπειτα από λίγο είδαμε ζέβρες, ελέφαντες και διάφορα άλλα άγρια ζώα από μία απόσταση ασφαλείας φυσικά καθώς τίποτα δε μπορεί να σε προστατέψει εκεί.

 

Στο δρόμο της επιστροφής, η μέρα παραδινόταν σε ένα ακόμη καταπληκτικό αφρικάνικο ηλιοβασίλεμα – δε γνωρίζω ακριβώς τον αριθμό των φωτογραφιών της δύσης του ηλίου που έχω στην κάμερα μου όμως είναι όλες υπέροχες : )

Το δείπνο ετοιμάστηκε και καταναλώθηκε γρήγορα καθώς είμασταν όλοι κουρασμένοι και έπειτα από τα παραδοσιακά τραγούδια των οδηγών που ήθελαν να μας διασκεδάσουν, τραβηχτήκαμε στις σκηνές μας για ύπνο. Το μόνο σίγουρο ήταν πως όλοι είχαμε ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη μας από τις εμπειρίες της ημέρας που είχε περάσει. Αισθανόμασταν πραγματικά ευλογημένοι σε αυτό το πανέμορφο τοπίο που αποτελεί προορισμό για πολλούς ταξιδιώτες!

Σαφάρι στο Εθνικό Πάρκο Chobe, Μποτσουάνα

Έλπις 

Αν βρεθείτε στη Μποτσουάνα, επιβάλλεται να επισκεφτείτε το περίφημο σαφάρι του Εθνικού Πάρκου Chobe. Καθώς διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις άγριων ζώων στην Αφρική, το εθνικό πάρκο ελκύει αναρίθμητους ζωόφιλους κάθε χρόνο.

Ταξιδεύοντας με τους σάκους μας και τη σκηνή μας, ακολουθώντας πιστά τις συστάσεις του οδηγού lonely planet, σταθήκαμε τυχεροί και βρήκαμε ένα καταπληκτικό μέρος για να διαμείνουμε το Chobe Safari Lodge.

Το Chobe Safari Lodge βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Chobe και συνορεύει με το εθνικό πάρκο. Το καταφύγιο από μόνο του ήταν πολυτελές όμως εμείς είχαμε ένα μικρό χώρο για να στήσουμε τη σκηνή μας ανάμεσα στο παραποτάμιο δάσος κοντά στον ποταμό του Chobe.

Τίποτα δεν μπορεί να ξεπεράσει την εκπληκτική θέα αυτής της υπέροχης τοποθεσίας. Μπορείς είτε να χαλαρώνεις όλη την ημέρα ή να απολαμβάνεις το φαγητό στο εστιατόριο ή να κάνεις βόλτες τριγύρω. Μπορείς να δεις ιπποπόταμους, κροκόδειλους κάνοντας μπάνιο στο ποτάμι ή ελέφαντες, βουβάλια και άλλα όμορφα ζώα που βρίσκονται στην άλλη μεριά.

Η ώρα είχε φτάσει. Το πρώτο μας σαφάρι θα γινόταν πραγματικότητα. Η καλύτερη ώρα για να πετύχεις τα ζώα είναι είτε νωρίς το πρωί είτε αργά το απόγευμα, όταν η ζέστη είναι λιγότερη. Οπότε, γύρω στις 6 το πρωί, ξεκινήσαμε από το ξενοδοχείο, ντυμένοι με χρώματα της γης, μέσα στον ενθουσιασμό και με τις κάμερες έτοιμες για δράση! Ήταν περίπου 6:30 π.μ. όταν ο ήλιος άρχισε να βγαίνει πίσω από τους λόφους και το τοπίο ήταν γεμάτο υπέροχα χρώματα.

Η πλούσια βλάστηση των πλημμυρικών πεδιάδων, οι πυκνές δασικές εκτάσεις, οι βραχώδεις προεξοχές και το παραποτάμιο δάσος ήταν τα γεωγραφικά χαρακτηριστικά της περιοχής. Το Chobe είναι φυσικά συνώνυμο με τους ελέφαντες. Ορδές ελεφάντων βρίσκονται σε όλο το πάρκο, οπότε ήταν και τα πρώτα ζώα που είδαμε.

Όχι πολύ αργότερα, ένα αφρικανικό βουβάλι πλησίαζε το τζιπ μας χωρίς φιλικές διαθέσεις και δύο πανέμορφες καμηλοπαρδάλεις έπαιζαν μεταξύ τους παραπέρα! Το σαφάρι έδειχνε πολλά υποσχόμενο από το ξεκίνημα του και τα κλικ από τις φωτογραφικές δεν σταματούσαν!

Καθώς προχωρήσαμε παρακάτω, ο οδηγός που ήταν πεπειραμένος, εντόπισε παιχνιδιάρικα ιμπάλα αντιλόπες και κούντου, περίεργους μπαμπουίνους, ταχύτατα λύγκας, καιροσκοπικές ύαινες, οξύθυμους φακόχοιρους και πολλά πανέμορφα πουλιά που δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τα είδη τους.

Για να είμαι ειλικρινής, όπως ο περισσότερος κόσμος, όταν αναφέρεται η λέξη σαφάρι, τα πρώτα πράγματα που έρχονται στο μυαλό είναι τα λιοντάρια, τίγρεις και γενικά τα μεγάλα αιλουροειδή. Φυσικά οι ελέφαντες, οι ιπποπόταμοι, τα ιμπάλα και τα λοιπά είναι υπέροχα αλλά η αίσθηση της θέας ενός μεγάλου αιλουροειδούς από κοντά, είναι αυτό που κάνει το σαφάρι συναρπαστικό!

Ξαφνικά ο οδηγός με ήρεμη φωνή είπε: « Φίλοι μου, σήμερα είστε πολύ τυχεροί, θα δείτε τα λιοντάρια. Όχι μόνο ένα αλλά πολλά!». Πριν συνειδητοποιήσουμε τι ακριβώς είχαμε ακούσει, ένα πανέμορφο αρσενικό λιοντάρι και 5 νεαρά εμφανίστηκαν στα 20 μέτρα από το τζιπ μας! Μέσα σε δευτερόλεπτα, ανάμεικτα συναισθήματα μας κατέκλυσαν και μετά χαμογελάσαμε απολαμβάνοντας την ομορφιά της άγριας φύσης. Αυτές οι στιγμές θα μας συντροφεύουν για πάντα. Ήταν ο επίλογος και το αποκορύφωμα του σαφάρι μας!

Στο δρόμο για την επιστροφή, ακόμα και έξω από το πάρκο, δεκάδες ελεφάντων περπατούσαν δεξιά και αριστερά, το θέαμα δε μας δημιουργούσε έκπληξη πλέον! Ξαφνικά το αυτοκίνητο σταμάτησε για να περάσουν δύο ελέφαντες σε απόσταση 5 μέτρων από εμάς, τι μέρα κι αυτή!

Είχαμε επιστρέψει στη σκηνή δίπλα στο ποτάμι πριν νυχτώσει. Ετοιμάσαμε το βραδινό μας (δύο τεράστιες μπριζόλες στα κάρβουνα) και καθίσαμε για να απολαύσουμε ακόμη ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα, το τελείωμα μίας περιπετειώδους ημέρας. Η καλύτερη ανταμοιβή της Μητέρας Φύσης!

Μαυρίκιος: Το νησί των Dodo

Έλπις

«Ο Μαυρίκιος δημιουργήθηκε πρώτα και ύστερα ο παράδεισος τον αντέγραψε», είχε πει ο Mark Twain και ισχύει απόλυτα. Αυτό το μικρό αλλά πολυπολιτισμικό νησί,  στη μέση του Ινδικού Ωκεανού είναι όντως ένας μικρός παράδεισος. Βρίσκεται ανατολικά της Μαδαγασκάρης και ανήκει στο ίδιο σύμπλεγμα νησιών με τα νησιά Reunion Rodrigues τα νησιά Μασκαρέν. Το νησί είναι τροπικό και δημιουργήθηκε από ηφαιστειακή δραστηριότητα.

  

Ο Μαυρίκιος γνώρισε πολλούς άποικους από Άραβες και Ολλανδούς εμπόρους μπαχαρικών μέχρι Γάλλους και Άγγλους καθιστώντας το ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μέρη που έχουμε δει. Οι κάτοικοι του νησιού σήμερα είναι κατά κύριο λόγο κρεόλοι (γαλλο-αφρικανικής καταγωγής) Ινδοί και Κινέζοι με τις κουλτούρες τους να αναμειγνύονται από άποψη μουσικής και φαγητού.

Ο Μαυρίκιος είναι επίσης γνωστός ως το νησί που κατοικούσε το περίφημο πουλί Ντόντο μέχρι και το 1681 όπου και χάθηκε και το τελευταίο. Σήμερα το ντόντο έχει γίνει εθνικό έμβλημα της χώρας.

Αν ονειρεύεστε ατέλειωτες παραλίες με άμμο και τυρκουάζ νερά, ο Μαυρίκιος είναι ο απόλυτος τροπικός προορισμός. Το κοντράστ χρωμάτων, πολιτισμών και γεύσεων κάνει το νησί απίστευτα ελκυστικό και το σκηνικό προδιαθέτει για αξέχαστες διακοπές.

  

Για άλλη μία φορά η δικαιολογία να επισκεφτούμε ακόμα ένα τροπικό νησί ήταν το Beach Tennis φυσικά! Με τέτοιες πανέμορφες παραλίες, ο Μαυρίκιος δε θα μπορούσε να λείπει από το ημερολόγιο του beach tennis, γι’ αυτό  κι εμείς δε χάσαμε την ευκαιρία.

Μείναμε σε μία από τις πιο γνωστές παραλίες του νησιού στη Flic en Flac,όπου κάναμε το πρώτο μας μπάνιο αφότου δοκιμάσαμε δροσιστικό χυμό καρύδας και φάγαμε το πιο ζουμερό ανανά που έχουμε δοκιμάσει ποτέ. Με αλμυρίκια και φοίνικες να πλαισιώνουν το τοπίο και τη θάλασσα σε όλους τους τόνους του μπλε είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι το τοπίο δεν έχει φτιαχτεί από πρόγραμμα υπολογιστή.

 

 

Ένα πράγμα που μας άρεσε στο Μαυρίκιο ήταν το ότι οι παραλίες ήταν προσβάσιμες από όλους κι έτσι ανάμεσα στους τουρίστες μπορούσε κανείς να δει οικογένειες ντόπιων να κάνουν πικνίκ τρώγοντας κάρυ από τις κατσαρόλες με μια τέτοια μυρωδιά που μας έσπαγε τη μύτη. Δε θα ξεχάσουμε ποτέ το απίστευτο κάρυ με χταπόδι και ψάρι που δοκιμάσαμε σε ένα πολύ μικρό εστιατόριο στην άκρη του δρόμου.

Μιλώντας για φαγητό μη σκεφτείτε να χάσετε την αγορά στο Πόρτ Λούις. Εκεί θα έχετε μια πρώτης τάξεως ιδέα της καθημερινής ζωής μακριά από τα πολυτελή θέρετρα. Στην αγορά θα βρείτε τα πάντα, από εξωτικά φρούτα, λαχανικά και μπαχαρικά μέχρι κρέατα και ρούχα. Υπάρχει και ο χώρος με τα τοπικά σνακ , από το κοινό dhal puri μέχρι σάντουιτς, φρέσκο ψωμί , τσάι , καφέ και το τοπικό ποτό Alouda που μας άρεσε πολύ.

Τις τελευταίες 3 μέρες νοικιάσαμε σκουτεράκι για να εξερευνήσουμε καλύτερα το υπόλοιπο νησί. Ήταν μακράν η καλύτερη ιδέα! Περνούσαμε μέσα από πυκνό τροπικό δάσος, από φυτείες ζαχαροκάλαμων και δίπλα από απίστευτες παραλίες…απλά δε θέλαμε να σταματήσουμε!

Μία από τις πιο αγαπημένες μας παραλίες ήταν η Troux aux Biches. Ήμασταν αρκετά τυχεροί ώστε να κολυμπήσουμε στη πισίνα του υπερπολυτελούς resort που βρίσκεται μπροστά στην παραλία σε απόλυτη αρμονία με το φυσικό τοπίο, κάτσαμε με τις ώρες στη θερμαινόμενη πισίνα χαλαρώνοντας σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο στο μυαλό μας. Δεν πιστεύω ότι αυτή η ανάμνηση θα μπορέσει να σβηστεί εύκολα από την μνήμη μας!

Ο Μαυρίκιος φημίζεται εξίσου και για την υποβρύχια ζωή του. Αν κολυμπήσει κανείς με αναπνευστήρα στα ζεστά νερά μπορεί να δει αμέτρητα πολύχρωμα ψαράκια να κολυμπάνε γύρω από τα κοράλλια. Αυτό που διασκεδάσαμε περισσότερο από όλα ήταν το κολύμπι με άγρια δελφίνια στον Κόλπο του Tamarin!

Πριν φύγετε από το νησί είναι απαραίτητη η επίσκεψη στο μικρό νησί Ile aux Cerfs. Παρόλο που είναι ιδιοκτησία ενός πεντάστερου ξενοδοχείου (The Touessrok Hotel), μπορεί να το επισκεφτεί οποιοσδήποτε και να περάσει μια μέρα χαλάρωσης σε μια από τις παραλίες του σαν σε καρτ ποστάλ στην πανέμορφη λιμνοθάλασσα που  το περιβάλλει.

Προφανώς υπάρχουν κι άλλες πολλές παρθένες παραλίες που λατρέψαμε όπως οι  Moint Choisy, Le Morne, Pereybere κτλ. Επίσης  δε θα ξεχάσουμε το beach party στην Flic en Flac όπου χορέψαμε «Σέγκα»(παραδοσιακός χορός) με τους ντόπιους. Οι άνθρωποι στον Μαυρίκιο ήταν τόσο ευγενικοί και φιλόξενοι όσο σε λίγα άλλα μέρη από αυτά που έχουμε επισκεφτεί. Την τελευταία νύχτα την πέρασα με μία οικογένεια που μου συμπεριφέρθηκαν σαν τη δική μου οικογένεια!

 

Το μόνο που ξέρουμε με σιγουριά είναι ότι ο Μαυρίκιος ήταν από τις καλύτερες διακοπές μας!