Σαφάρι στον Κρατήρα του Νγκορονγκόρο

Αποχαιρετώντας την ακτή και τον Ινδικό Ωκεανό, ήρθε η ώρα να εξερευνήσουμε τις ατέλειωτες πεδιάδες της Βόρειας Τανζανίας. Επόμενη στάση; Η πρωτεύουσα του Σαφάρι, η Αρούσα.

Χρειάστηκαν περίπου 10 ώρες για να καλύψουμε τα 650 χλμ από το Νταρ μέχρι την Αρούσα, σε μια από τις πιο άνετες μετακινήσεις μας με λεωφορείο. Και θα ήταν ακόμα πιο απολαυστική αν δεν υπήρχαν στα λεωφορεία όλοι αυτοί που έρχονται και σου μιλάνε για τον Θεό για πάνω από μια ώρα, και μάλιστα την στιγμή που το μόνο που θες είναι να κοιμηθείς!

Η καταπράσινη φύση, γεμάτη μπανανιές και κοκοφοίνικες, σταδιακά έδωσε την θέση της σε πιο ορεινά και άγονα τοπία, με αχανείς εκτάσεις να απλώνονται ανάμεσα στα χωριά των Μασάι καλυμμένες από τα χαρακτηριστικά ψηλά λουλούδια της αλόης. Στον ορίζοντα διαγράφονταν τα βουνά της Κοιλάδας Ριφτ, δίνοντάς μας την αίσθηση μιας αρχέγονης γης, και, καθώς φτάναμε στην πόλη Μόσι, δεν μπορούσαμε να περιμένουμε την στιγμή που θα αντικρύζαμε την ψηλή κορφή του Κιλιμάντζαρο.

Από άποψη καιρού ήμασταν λιγάκι άτυχοι γιατί η ομίχλη δεν μας έδωσε τη δυνατότητα να δούμε και πολλά από το βουνό, ωστόσο μετά από λίγο φτάσαμε στην πολυσύχναστη Αρούσα.
Ο Thomas, από το Active Tanzania, μαζί με την αξιαγάπητη Ελληνίδα σύντροφό του, την Μαίρη Κουρκουμέλη, είχαν ήδη έρθει σε επικοινωνία μαζί μας προσκαλώντας μας να μείνουμε στο σπίτι τους. Επιπλέον, φρόντισαν να ζήσουμε μοναδικές εμπειρίες ακόμα και με έναν τόσο περιορισμένο προϋπολογισμό όσο ο δικός μας. Ενδεικτικά, να αναφέρουμε ότι η χρέωση για την είσοδο στο Πάρκο του Νγκορονγκόρο είναι 50 δολάρια το άτομο συν 200 δολάρια ανά όχημα για όσους θέλουν να επισκεφτούν τον κρατήρα!!!!

Ευτυχώς όμως ήμασταν απίστευτα τυχεροί.. όχι μόνο γιατί οι οικοδεσπότες έκλεισαν για εμάς το φθηνότερο πακέτο της αγοράς, αλλά και γιατί μας δώσανε τη δυνατότητα να κατασκηνώσουμε για ένα βράδυ μέσα στο Πάρκο του Νγκορονγκόρο!

Ο Κρατήρας του Νγκορονγκόρο είναι μια βαθιά ηφαιστειακή καλδέρα, για την ακρίβεια η βαθύτερη στον κόσμο με 600 μέτρα βάθος και 20 μέτρα μήκος. Γνωστός και ως «η Εδέμ της Αφρικής», ο κρατήρας σαν τοπίο και σαν οικοσύστημα σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό!

Ζώντας μια μοναδική εμπειρία, κοιμηθήκαμε ξεπαγιάζοντας δίπλα σε ζέβρες που βοσκούσαν τη νύχτα έξω από την σκηνή μας! Στον καταυλισμό υπήρχαν μόνο δύο κτίρια, ένα για τους μάγειρες και ένα που λειτουργούσε σαν τραπεζαρία, ωστόσο όλοι ξέραμε ότι στο πρώτο είχε την περισσότερη πλάκα!

Το πρωί, αφού απολαύσαμε ένα καλό πρωινό, μαζέψαμε τα πράγματά μας και αρχίσαμε να κατηφορίζουμε προς την βάση του κρατήρα! Στο χείλος του κρατήρα υπάρχει πυκνό τροπικό δάσος που δημιουργεί απίστευτη ομίχλη αυτή την εποχή του χρόνου. Παρότι η θέα από την κορυφή δεν ήταν και πολύ καθαρή, ωστόσο η όλη ατμόσφαιρα ήταν ιδιαίτερα μυστικιστική! Ανά διαστήματα περνούσαμε από χωριά των Μασάι μέχρι που φτάσαμε σε μια απότομη κατηφόρα.

Μέσα στον κρατήρα ζουν ελεύθερα περίπου 25.000 μεγάλα θηλαστικά, συμπεριλαμβανομένων και 26 μαύρων ρινόκερων. Τα περισσότερα από αυτά δεν μεταναστεύουν ποτέ, πράγμα που σημαίνει πως το θέαμα θηρευτή-θηράματος είναι εγγυημένο καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Ζέβρες και γκνου βοσκούσαν παρέα ενώ οι ύαινες είχαν βγει στη γύρα για να βρουν υπολείμματα από κάποιο ολονύχτιο φαγοπότι. Στρουθοκάμηλοι, πολύχρωμοι γερανοί με λοφίο και φλαμίνγκος τσιμπολογούσαν κοντά στη λιμνούλα που βρίσκεται στο κέντρο του κρατήρα.

Όλοι κυριολεκτικά κρεμόντουσαν από τα οχήματα για να εξασφαλίσουν την καλύτερη λήψη από την Βασίλισσα του ζωικού βασιλείου και τα μικρά της, που ωστόσο χαλάρωναν χωρίς να δείχνουν το παραμικρό ενδιαφέρον.

Εντοπίσαμε κι έναν μικρό βάλτο, που ήταν πραγματικά πολύ μικρός για να χωρέσει όλους αυτούς τους ιπποπόταμους!

Το καλύτερο σημείο ήταν ο νερόλακκος που σταματήσαμε για να κάνουμε πικ-νικ. Δεν είναι εύκολο να περιγράψεις την ομορφιά του τοπίου, με το χρυσαφένιο γρασίδι και τους φοίνικες με φόντο το χείλος του κρατήρα!

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι το να βρίσκεσαι σε ένα μέρος τόσο παραδεισένιο ήταν ένα παιδικό όνειρο που έγινε πραγματικότητα!

Για περισσότερες φωτογραφίες από την Τανζανία πατήστε εδώ

Το σκλαβοπάζαρο της Ζανζιβάρης

Ένα από τα μέρη που πρέπει οπωσδήποτε να δείτε κατά την επίσκεψη σας στη Ζανζιβάρη, είναι η παλιά αγορά Σκλάβων, μάρτυρα της τραγικής ιστορίας του τόπου, που έχει όμως ενδιαφέρον, παρόλο που δεν έχει κάτι ιδιαίτερο παρά μόνο μια Αγγλικανική Εκκλησία στον τόπο όπου γίνονταν οι αγοραπωλησίες σκλάβων.

Ήμασταν πολύ τυχεροί που είχαμε τον Amir να μας εξηγεί την ιστορία των σκλάβων στο νησί, ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα το οποίο σίγουρα θα συμπεριλάβουμε στο ντοκιμαντέρ μας..

Τα σκλαβοπάζαρα πρωτοξεκίνησαν στη Ζανζιβάρη κατά τον 15^ο αιώνα από τους Πορτογάλους. Οι Άραβες πήραν τη σκυτάλη 2 αιώνες μετά έως και το 1873 όποτε η αγορά έκλεισε από τους Άγγλους. Οι σκλάβοι προέρχονταν κυρίως από την Ανατολική και Κεντρική Αφρική, χώρες όπως η Κένυα, η Ουγκάντα, το Μαλάουι, το Κόνγκο, η Ταγκανίκα, η Ζιμπάμπουε και η Ζάμπια. Μετά την πώληση τους συνήθως τους μετέφεραν σε Αραβικές χώρες, στις Ινδίες, στην Περσία, το Ομάν, κλπ.

Ένα μικρό ποσοστό των σκλάβων που υπήρχαν στο νησί, απασχολιόντουσαν σε φυτείες με μπαχαρικά. Αυτοί συνήθως ήταν από Δυτική Αφρική και μετά την πώληση τους, τους στέλνανε στην Αμερική, Καραιβική, Βραζιλία και Ευρώπη.

Οι σκλάβοι συνήθως προερχόντουσαν είτε από τους Άραβες που κατακτούσαν τα χωριά (μαζί και τους ανθρώπους), είτε από Αφρικανούς αρχηγούς στα χωριά οι οποίοι πρόδιδαν τους συντρόφους τους και τους πουλούσαν σαν σκλάβους στους Άραβες. Οι πολεμιστές που έχαναν στις μάχες μεταξύ των διαφόρων φυλών, πουλιόντουσαν και αυτοί στους Άραβες.

Ήταν 6 Ιουνίου του 1873 όταν ο Σουλτάνος της Ζανζιβάρης Barghash, μετά από προτροπές του εξερευνητή Λίβινγκστοουν που αντιστάθηκε σθεναρά κατά της δουλείας, συμφώνησε να σταματήσει αυτό το βάρβαρο εμπόριο. Ιεραποστολές από την Αγγλία αγόρασαν το χώρο και έχτισαν έναν τεράστιο Αγγλικανικό ναό. Γιατί οι Άγγλοι αποφάσισαν να κτίσουν το ναό ακριβώς στο ίδιο σημείο όπου ήταν το σκλαβοπάζαρο; Για να διώξουν το κακό και να φέρουν το καλό, όπως μας εκμυστηρεύτηκε ο Amir. 

Τα δωμάτια στα οποία κρατούνταν οι σκλάβοι φυλακισμένοι 2 με 3 μέρες μέχρι να βγουν στο παζάρι βρισκόντουσαν κάτω από μια καλύβα με μία τρύπα στο πάτωμα σαν είσοδο. Σήμερα μόνο 2 από τα 15 αυτά δωμάτια έμειναν ανέπαφα. Ένα μικρό για τους άντρες και το δεύτερο, λίγο μεγαλύτερο, για τα γυναικόπαιδα. 

Το μεγάλο χώραγε μέχρι 75 γυναίκες, ενώ το μικρότερο 50 άντρες, κι όλα αυτά σε ζωτικό χώρο μικρότερο των 10 τετραγωνικών για το μικρό δωμάτιο. Τα δωμάτια μπορεί σήμερα να έχουν 3 μικρές σχισμές για παράθυρα, όμως τότε είχαν μόνο ένα με διαστάσεις 60 εκατοστά ύψος επί 10 πλάτος!

Σαν να μην ήταν αρκετές αυτές οι συνθήκες, το φαγητό, το νερό και η υγιεινή ήταν εξίσου περιορισμένα σκόπιμα έτσι ώστε να επιζήσουν μόνο οι πιο δυνατοί οι οποίοι και θα αποτελούσαν καλούς σκλάβους. Στο μέσο των δωματίων υπάρχει χαντάκι που χρησιμοποιούνταν ως τουαλέτα και το οποίο πλημμύριζε μέχρι και ως 30 εκατοστά από το δάπεδο με τον ερχομό της παλίρροιας και που ενωνόταν με τη θάλασσα. 

Με τον τρόπο αυτό οι ακαθαρσίες παρασύρονταν στη θάλασσα. Δυστυχώς κάποιες φορές το επίπεδο της θάλασσας δεν ήταν αρκετά ψηλό ώστε να τα παρασύρει και έτσι έμεναν μέσα ώς και 3 μέρες! Αυτό σήμαινε βέβαιη ασφυξία για πολλούς και κυρίως για τα παιδιά. Επίσης η δραπέτευση από εκεί ήταν αδύνατη λόγω της σύνδεσης με την θάλασσα. 

‘Έτσι, για αυτούς που δεν τα κατάφερναν να επιζήσουν των άθλιων συνθηκών των δωματίων  και πέθαιναν, απλώς αντικαθιστόντουσαν εύκολα από τους Άραβες που συνέχεια τροφοδοτούσαν το σκλαβοπάζαρο με καινούργιους.

Γενικά, η επιλογή των σκλάβων γινόταν με την εξής διαδικασία: οι σκλάβοι δένονταν σε ένα δέντρο (στου οποίου τη θέση βρίσκεται τώρα το ιερό της εκκλησίας) και μαστιγώνονταν από τα αφεντικά. Εάν φώναζαν ή έκλαιγαν τότε πουλιόντουσαν σε μικρότερη τιμή. Οι «καλοί» σκλάβοι  αντιθέτως βρισκόντουσαν σε ικανοποιητική κατάσταση μετά τον 3ήμερο εγκλεισμό στα δωμάτια και δεν φώναζαν ή ούρλιαζαν με το μαστίγωμα. 

Αυτοί θα πουλιόντουσαν πιο ακριβά γιατί θεωρητικά θα ήταν ικανοί να δουλέψουν πιο σκληρά. Εάν αγόραζε κανείς 5 καλούς σκλάβους τότε του έδιναν τσάμπα και 2 παιδιά. Αν κρίνονταν ως όχι αρκετά δυνατοί, τότε τους έστειλαν πίσω στα δωμάτια όπου περίμεναν την επόμενη αγοραπωλησία. Αναφορικά μέσα στην εβδομάδα γινόντουσαν 2 αγοραπωλησίες.

Τα εύσημα για την κατάργηση της νόμιμης εμπορίας σκλάβων στο μέρος αυτό του κόσμου ανήκουν βέβαια στον Δόκτωρ Λίβινγκστόουν, ο οποίος μάλιστα δεν αξιώθηκε να δει τα αποτελέσματα της μάχης του, καθώς πέθανε από ελονοσία. Ένας μικρός σταυρός, αριστερά από τον βωμό, φτιαγμένος από το ξύλο του δέντρου κάτω από το οποίο πέθανε ο διάσημος εξερευνητής, στέκει για να θυμίζει έναν άνθρωπο που εξακολουθούν να τιμούν σαν ήρωα όλοι οι μαύροι.

Σήμερα δυστυχώς, η εμπορία ανθρώπων στον πλανήτη μας συνεχίζει υπό πιο απειλητικές καταστάσεις και αφορά κυρίως γυναίκες και παιδιά τα οποία αδυνατούν να ξεφύγουν από τη μοίρα τους. 

Για περισσότερες φωτογραφίες από την Τανζανία πατήστε εδώ

Καλώς Ήρθατε στην Τανζανία!

Στην πρώτη μας συνάντηση με το κράτος της Τανζανίας, έπειτα από τα σύνορα με το Μαλάουι, αντιμετωπίσαμε ένα πολύ παράξενο καλωσόρισμα. Με διάφορα κόλπα, τοπικοί μαυραγορίτες πουλούσαν σελίνια Τανζανίας σε πολύ καλή ισοτιμία σε μία προσπάθεια να σε κατακλέψουν, παίρνοντας όλα τα χρήματα σου. Ευτυχώς, τελευταία στιγμή συνειδητοποιήσαμε πως κάτι δεν πήγαινε καλά και πήραμε τα χρήματα πίσω αρκετά γρήγορα. Δυστυχώς οι φίλοι μας και είμαστε σίγουροι πως αρκετοί τουρίστες, έπεσαν στην παγίδα… Να έχετε το νου σας όταν περνάτε τα σύνορα της Τανζανίας!

Όπως λένε στην Τανζανία : "Αν δεν μπορείς να ανέβεις το Κιλιμάντζαρο, τότε πιες το!"

Εκτός από αυτό το ατυχές γεγονός, ο μήνας που περάσαμε στη χώρα της γλώσσας Swahili, μας άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις καθώς γνωρίσαμε μερικούς από τους πιο φιλόξενους ανθρώπους καθώς και ένα από τα πιο πολυποίκιλα και πανέμορφα τοπία που έχουμε δει ποτέ! Αλλά ας ξεκινήσουμε από την αρχή…

Δεν έχουμε ποτέ ξαναδεί τόσες πολλές μπανάνες μαζεμένες!

Η πρώτη μας στάση στα εδάφια της Τανζανίας ήταν η πόλη της Mbeya, η πρωτεύουσα της αγροτικής περιοχής που περιβάλλει την πόλη. Βρίσκεται τοποθετημένη σε μία στενή ορεινή κοιλάδα σε υψόμετρο 1700 μέτρων. Στη διαδρομή μας για εκεί, το σκηνικό ήταν γεμάτο φυτείες μπανάνας και η πράσινη κοιλάδα ήταν γεμάτη μικρά χωριά. Έπειτα από μία μεγάλη διαδρομή με dala dala (μικρά λεωφορεία στην Τανζανία), καταφτάσαμε στην θορυβώδη πόλη Mbeya η οποία είχε πολύ μικρό ενδιαφέρον. Από εκεί θα επιβιβαζόμασταν στο περίφημο τρένο TAZARA το οποίο θα διέσχιζε 848.8 χλμ. μέσα σε αυτήν την αχανή χώρα, πηγαίνοντας μας στο μεγάλο οικονομικό κέντρο της, το Dar es Salaam..

Ο σιδηρόδρομος TAZARA, γνωστός και με την ονομασία Uhuru (Uhuru στη γλώσσα Swahili σημαίνει ελευθερία) ή ο σιδηρόδρομος Tanzam, ενώνει το λιμάνι του Dar es Salaam στην Τανζανία με την πόλη Kapiri Mposhi της Κεντρικής Επαρχίας της Ζάμπια. Ο σιδηρόδρομος μονής γραμμής είναι 1860 χλμ. μακρύς και χτίστηκε μεταξύ του 1970 και 1975 ως ετοιμοπαράδοτο έργο, χρηματοδοτημένο και υποστηριζόμενο από την Κίνα.

                            

Ταξιδεύοντας σήμερα με το Tazara είναι μία εντελώς διαφορετική εμπειρία και αποτελεί μεγάλη πρόκληση. Η σημερινή λειτουργία του Tazara είναι εντελώς ασυνεπής, κάτι που θα ανακαλύπταμε από πρώτο χέρι σύντομα. Το τρένο μας ήταν να αναχωρήσει το Σάββατο στις 6 το απόγευμα όμως, μπορέσαμε να ξεκινήσουμε την Κυριακή στις 11 το βράδυ!! Ακριβώς, 29 ώρες καθυστέρηση! Το αστείο ήταν πως έπειτα από 6 ώρες ταξίδι, χάλασε η μηχανή και έπρεπε να περιμένουμε ακόμη 7 ώρες για μία καινούρια μηχανή….

Κάνε λίγο υπομονή φίλε μου!

Αυτό που πρέπει σίγουρα να ξέρετε αν επιλέξετε να ταξιδέψετε με το TAZARA είναι να κλείσετε 1^η θέση καθώς είναι ο μόνος τρόπος να τα καταφέρετε σε αυτό το ταξίδι των 2 ½ ημερών. Η εξυπηρέτηση είναι καλή εφόσον παρέχονται 3 γεύματα τα οποία σερβίρονται στην καμπίνα και επίσης καθαρά σκεπάσματα και μαξιλάρια. Οι άνδρες και οι γυναίκες ταξιδεύουν σε ξεχωριστές καμπίνες οπότε ο μόνος τρόπος για να είμαστε μαζί ήταν να κλείσουμε ολόκληρη την καμπίνα μαζί με ένα φίλο μας τον Dalil από τη Γαλλία, τον οποίο γνωρίσαμε στη Μοζαμβίκη.

Οι μέρες μας πέρασαν πολύ ανέμελα καθώς το τρένο ήταν πολύ αργό και κάναμε ότι μπορούσαμε για να γεμίσουμε τις ώρες μας: μασούσαμε ζαχαροκάλαμα, κοιμόμασταν, κουβεντιάζαμε, παίζαμε bao και χαζεύαμε τα τοπία που διασχίζαμε σε αυτήν την αχανή χώρα. Περάσαμε μέσα από χωριά, πράσινα λιβάδια καθώς επίσης και από το Selous Game Reserve, που μας έβαλε για λίγο στο κλίμα του σαφάρι παρατηρώντας από το παράθυρο μας ιπποπόταμους, ζέβρες και μία καμηλοπάρδαλη!

                            

Περιμένοντας το τραίνο να ξεκινήσει και πάλι!

Selous Game Reserve   

Όταν τελικά φτάσαμε στο Dar Es Salaam ήμασταν μες τη βρώμα αλλά απόλυτα ενθουσιασμένοι για την εξερεύνηση της μεγαλύτερης πόλης της Τανζανίας (η πρωτεύουσα Dodoma είναι μικρότερη και όχι τόσο διάσημη όσο το Dar Es Salaam).

Το Dar, όπως το αποκαλούν οι ντόπιοι, είναι πραγματικά μεγάλο και συνεχίζει να γίνεται μεγαλύτερο, πιο βρώμικο και οι κάτοικοι μισούν το κυκλοφοριακό χάος που αντιμετωπίζουν καθημερινά για να μεταβούν από τα προάστια στο κέντρο της πόλης και πίσω. Μιλάμε για 3 ώρες κολλημένοι στην κίνηση για μία απόσταση 20 χλμ.!!!

Σε μία τέτοια ατμόσφαιρα θα περίμενε κανείς αρνητικές συμπεριφορές και νεύρα όμως, οι καλόκαρδοι Τανζανοί μας εξέπληξαν με την υπομονή τους. Pole pole (σιγά σιγά στα Swahili) είναι το μότο τους και το υπερασπίζονται σθεναρά ότι και να συμβεί.

Μια βόλτα με το αγαπημένο μας μεταφορικό μέσο! Το Bajaji! (ή Ινδικό ricksaw)

Όπως εξηγήσαμε στην προηγούμενη μας ανάρτηση για τον εθελοντισμό σε χωριό του Κονγκό με τον οργανισμό SANA, ο Κώστας Κουκούλης, Έλληνας γεννημένος στο Burundi και ιδρυτής του οργανισμού, μας φιλοξένησε στο σπίτι του για 3 εβδομάδες που περάσαμε μέσα και γύρω από το Dar. Είμασταν αρκετά τυχεροί να έχουμε παρέα το γλυκό γιό του τον Bacari, ο οποίος μας πήγε σε όλα τα μέρη στα οποία συχνάζουν οι ντόπιοι.

Kasuku - Η μασκότ του σπιτιού! :D

Το κέντρο του Dar  είναι το κύριο μεταφορικό κέντρο για την υπόλοιπη χώρα ή για τη Ζανζιβάρη ή τη Pemba μέσω του λιμανιού του. Είναι αρκετά εύκολο να περπατήσεις και να εξερευνήσεις τους δρόμους του. Βασικά πρέπει να αναφέρουμε εδώ πως η Ηνωμένη Δημοκρατία της Τανζανίας, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, σχηματίστηκε το 1964 από την ένωση της Ζανζιβάρης και της ηπειρωτικής περιοχής της Τανγκανίκα, τα οποία ήταν έως τότε ξεχωριστά κράτη.

Τα πρώτα γραμματόσημα της Τανζανίας

Ένα φθηνό μέρος για να μείνετε στο Dar είναι ο ξενώνας της ΧΑΝ ή YMCA. ΧΑΝ δηλαδή Χριστιανική Αδελφότητα Νέων ή YMCA το γνωστό τραγούδι των Village People J. Το παράρτημα στο Dar είναι κρυμμένο ανάμεσα στο Holiday Inn και την Αγγλικανική Εκκλησία και προσφέρει απλά δωμάτια (στην τιμή των Tsh 28000) με κοινές τουαλέτες και ευρύχωρα εστιατόρια. Μαζί με το δωμάτιο θα αποκτήσετε και ένα γραφειάκι με την Καινή Διαθήκη J

Όχι πολύ μακριά από εκεί, μεταξύ της οδού Kisutu και Zanaki, βρίσκεται ο περίφημος Temple Road. Η Ινδική Κοινότητα του Dar δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από μία κλασσική Ινδική γειτονιά. Ολόκληρες οικογένειες φοράνε τα καλά τους και κάνουν τις απογευματινές τους βόλτες συζητώντας με τους γείτονες. Ψαλμοί των Hindu ακούγονται μέσα από τους αμέτρητους ναούς, γεμίζοντας την ατμόσφαιρα με οικείους ήχους και η μυρωδιά φρέσκων dosas που μαγειρεύονται επί τόπου θα σας αναγκάσουν να σταματήσετε για να ικανοποιήσετε τη λιγούρα σας :)

Εάν ενδιαφέρεστε για κάτι που θυμίζει περισσότερο Τανζανία και λιγότερο πικάντικο, 3 δρόμους παρακάτω σχηματίζεται ουρά για ένα καλό γεύμα στη σχάρα! Επισκεφτείτε το για νόστιμο και φθηνό samaki (ψάρι) δίπλα στη θάλασσα ή για kuku (κότα) στα κάρβουνα και mishkaki (σουβλάκια). Φυσικά μη χάσετε το δημοφιλές chipsi na mayai (πατάτες με αυγά). Μην περιμένετε να βρείτε φανταχτερά εστιατόρια, το καλύτερο φαγητό συνήθως σερβίρεται στο πεζοδρόμιο σε πλαστικά τραπέζια με πλαστικές καρέκλες!

Σουβλακομανία!

Για ακόμη μια φορά και καθώς ο παλμός της πόλης βρίσκεται στις αγορές της, μία επίσκεψη στην αγορά Kariakoo είναι απαραίτητη! Βρίσκεται σε απόσταση 30 λεπτών με τα πόδια από το κέντρο. Η τρέλα της αγοράς είναι καλύτερο να εξερευνηθεί Σάββατο πρωί. Η αγορά είναι στην ουσία ένα κτίριο μεγάλο όσο ένα γήπεδο μπάσκετ. Κατά την είσοδο μείναμε έκπληκτοι με την ποικιλία των προϊόντων. 

Μικρές και μεγάλες κατσαρόλες, σίδερα με κάρβουνα, εκατοντάδες πλαστικοί κουβάδες, καλάθια από άχυρο, βουνά από ρύζι και αλεύρι. Έξω στους δρόμους, η αγορά συνεχιζόταν με φορέματα και khangas (ρούχα) τα οποία κρεμόντουσαν ακόμη και από τα μπαλκόνια! Στο τέλος της ημέρας και με τα χέρια μας γεμάτα σακούλες, καταφέραμε να αποδράσουμε από την τρέλα της αγοράς!

Η διαμονή μας στο Dar Es Salaam ήταν αρκετά μεγάλη για να το απολαύσουμε. Είναι σίγουρο όμως πως οι άνθρωποι που μοιραστήκαμε μαζί τους αυτές τις υπέροχες μέρες, θα μας λείψουν αφάνταστα!

Για περισσότερες φωτογραφίες από την Τανζανία πατήστε εδώ