Καλώς Ήρθατε στην Τανζανία!

Στην πρώτη μας συνάντηση με το κράτος της Τανζανίας, έπειτα από τα σύνορα με το Μαλάουι, αντιμετωπίσαμε ένα πολύ παράξενο καλωσόρισμα. Με διάφορα κόλπα, τοπικοί μαυραγορίτες πουλούσαν σελίνια Τανζανίας σε πολύ καλή ισοτιμία σε μία προσπάθεια να σε κατακλέψουν, παίρνοντας όλα τα χρήματα σου. Ευτυχώς, τελευταία στιγμή συνειδητοποιήσαμε πως κάτι δεν πήγαινε καλά και πήραμε τα χρήματα πίσω αρκετά γρήγορα. Δυστυχώς οι φίλοι μας και είμαστε σίγουροι πως αρκετοί τουρίστες, έπεσαν στην παγίδα… Να έχετε το νου σας όταν περνάτε τα σύνορα της Τανζανίας!

Όπως λένε στην Τανζανία : "Αν δεν μπορείς να ανέβεις το Κιλιμάντζαρο, τότε πιες το!"

Εκτός από αυτό το ατυχές γεγονός, ο μήνας που περάσαμε στη χώρα της γλώσσας Swahili, μας άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις καθώς γνωρίσαμε μερικούς από τους πιο φιλόξενους ανθρώπους καθώς και ένα από τα πιο πολυποίκιλα και πανέμορφα τοπία που έχουμε δει ποτέ! Αλλά ας ξεκινήσουμε από την αρχή…

Δεν έχουμε ποτέ ξαναδεί τόσες πολλές μπανάνες μαζεμένες!

Η πρώτη μας στάση στα εδάφια της Τανζανίας ήταν η πόλη της Mbeya, η πρωτεύουσα της αγροτικής περιοχής που περιβάλλει την πόλη. Βρίσκεται τοποθετημένη σε μία στενή ορεινή κοιλάδα σε υψόμετρο 1700 μέτρων. Στη διαδρομή μας για εκεί, το σκηνικό ήταν γεμάτο φυτείες μπανάνας και η πράσινη κοιλάδα ήταν γεμάτη μικρά χωριά. Έπειτα από μία μεγάλη διαδρομή με dala dala (μικρά λεωφορεία στην Τανζανία), καταφτάσαμε στην θορυβώδη πόλη Mbeya η οποία είχε πολύ μικρό ενδιαφέρον. Από εκεί θα επιβιβαζόμασταν στο περίφημο τρένο TAZARA το οποίο θα διέσχιζε 848.8 χλμ. μέσα σε αυτήν την αχανή χώρα, πηγαίνοντας μας στο μεγάλο οικονομικό κέντρο της, το Dar es Salaam..

Ο σιδηρόδρομος TAZARA, γνωστός και με την ονομασία Uhuru (Uhuru στη γλώσσα Swahili σημαίνει ελευθερία) ή ο σιδηρόδρομος Tanzam, ενώνει το λιμάνι του Dar es Salaam στην Τανζανία με την πόλη Kapiri Mposhi της Κεντρικής Επαρχίας της Ζάμπια. Ο σιδηρόδρομος μονής γραμμής είναι 1860 χλμ. μακρύς και χτίστηκε μεταξύ του 1970 και 1975 ως ετοιμοπαράδοτο έργο, χρηματοδοτημένο και υποστηριζόμενο από την Κίνα.

                            

Ταξιδεύοντας σήμερα με το Tazara είναι μία εντελώς διαφορετική εμπειρία και αποτελεί μεγάλη πρόκληση. Η σημερινή λειτουργία του Tazara είναι εντελώς ασυνεπής, κάτι που θα ανακαλύπταμε από πρώτο χέρι σύντομα. Το τρένο μας ήταν να αναχωρήσει το Σάββατο στις 6 το απόγευμα όμως, μπορέσαμε να ξεκινήσουμε την Κυριακή στις 11 το βράδυ!! Ακριβώς, 29 ώρες καθυστέρηση! Το αστείο ήταν πως έπειτα από 6 ώρες ταξίδι, χάλασε η μηχανή και έπρεπε να περιμένουμε ακόμη 7 ώρες για μία καινούρια μηχανή….

Κάνε λίγο υπομονή φίλε μου!

Αυτό που πρέπει σίγουρα να ξέρετε αν επιλέξετε να ταξιδέψετε με το TAZARA είναι να κλείσετε 1^η θέση καθώς είναι ο μόνος τρόπος να τα καταφέρετε σε αυτό το ταξίδι των 2 ½ ημερών. Η εξυπηρέτηση είναι καλή εφόσον παρέχονται 3 γεύματα τα οποία σερβίρονται στην καμπίνα και επίσης καθαρά σκεπάσματα και μαξιλάρια. Οι άνδρες και οι γυναίκες ταξιδεύουν σε ξεχωριστές καμπίνες οπότε ο μόνος τρόπος για να είμαστε μαζί ήταν να κλείσουμε ολόκληρη την καμπίνα μαζί με ένα φίλο μας τον Dalil από τη Γαλλία, τον οποίο γνωρίσαμε στη Μοζαμβίκη.

Οι μέρες μας πέρασαν πολύ ανέμελα καθώς το τρένο ήταν πολύ αργό και κάναμε ότι μπορούσαμε για να γεμίσουμε τις ώρες μας: μασούσαμε ζαχαροκάλαμα, κοιμόμασταν, κουβεντιάζαμε, παίζαμε bao και χαζεύαμε τα τοπία που διασχίζαμε σε αυτήν την αχανή χώρα. Περάσαμε μέσα από χωριά, πράσινα λιβάδια καθώς επίσης και από το Selous Game Reserve, που μας έβαλε για λίγο στο κλίμα του σαφάρι παρατηρώντας από το παράθυρο μας ιπποπόταμους, ζέβρες και μία καμηλοπάρδαλη!

                            

Περιμένοντας το τραίνο να ξεκινήσει και πάλι!

Selous Game Reserve   

Όταν τελικά φτάσαμε στο Dar Es Salaam ήμασταν μες τη βρώμα αλλά απόλυτα ενθουσιασμένοι για την εξερεύνηση της μεγαλύτερης πόλης της Τανζανίας (η πρωτεύουσα Dodoma είναι μικρότερη και όχι τόσο διάσημη όσο το Dar Es Salaam).

Το Dar, όπως το αποκαλούν οι ντόπιοι, είναι πραγματικά μεγάλο και συνεχίζει να γίνεται μεγαλύτερο, πιο βρώμικο και οι κάτοικοι μισούν το κυκλοφοριακό χάος που αντιμετωπίζουν καθημερινά για να μεταβούν από τα προάστια στο κέντρο της πόλης και πίσω. Μιλάμε για 3 ώρες κολλημένοι στην κίνηση για μία απόσταση 20 χλμ.!!!

Σε μία τέτοια ατμόσφαιρα θα περίμενε κανείς αρνητικές συμπεριφορές και νεύρα όμως, οι καλόκαρδοι Τανζανοί μας εξέπληξαν με την υπομονή τους. Pole pole (σιγά σιγά στα Swahili) είναι το μότο τους και το υπερασπίζονται σθεναρά ότι και να συμβεί.

Μια βόλτα με το αγαπημένο μας μεταφορικό μέσο! Το Bajaji! (ή Ινδικό ricksaw)

Όπως εξηγήσαμε στην προηγούμενη μας ανάρτηση για τον εθελοντισμό σε χωριό του Κονγκό με τον οργανισμό SANA, ο Κώστας Κουκούλης, Έλληνας γεννημένος στο Burundi και ιδρυτής του οργανισμού, μας φιλοξένησε στο σπίτι του για 3 εβδομάδες που περάσαμε μέσα και γύρω από το Dar. Είμασταν αρκετά τυχεροί να έχουμε παρέα το γλυκό γιό του τον Bacari, ο οποίος μας πήγε σε όλα τα μέρη στα οποία συχνάζουν οι ντόπιοι.

Kasuku - Η μασκότ του σπιτιού! :D

Το κέντρο του Dar  είναι το κύριο μεταφορικό κέντρο για την υπόλοιπη χώρα ή για τη Ζανζιβάρη ή τη Pemba μέσω του λιμανιού του. Είναι αρκετά εύκολο να περπατήσεις και να εξερευνήσεις τους δρόμους του. Βασικά πρέπει να αναφέρουμε εδώ πως η Ηνωμένη Δημοκρατία της Τανζανίας, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, σχηματίστηκε το 1964 από την ένωση της Ζανζιβάρης και της ηπειρωτικής περιοχής της Τανγκανίκα, τα οποία ήταν έως τότε ξεχωριστά κράτη.

Τα πρώτα γραμματόσημα της Τανζανίας

Ένα φθηνό μέρος για να μείνετε στο Dar είναι ο ξενώνας της ΧΑΝ ή YMCA. ΧΑΝ δηλαδή Χριστιανική Αδελφότητα Νέων ή YMCA το γνωστό τραγούδι των Village People J. Το παράρτημα στο Dar είναι κρυμμένο ανάμεσα στο Holiday Inn και την Αγγλικανική Εκκλησία και προσφέρει απλά δωμάτια (στην τιμή των Tsh 28000) με κοινές τουαλέτες και ευρύχωρα εστιατόρια. Μαζί με το δωμάτιο θα αποκτήσετε και ένα γραφειάκι με την Καινή Διαθήκη J

Όχι πολύ μακριά από εκεί, μεταξύ της οδού Kisutu και Zanaki, βρίσκεται ο περίφημος Temple Road. Η Ινδική Κοινότητα του Dar δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από μία κλασσική Ινδική γειτονιά. Ολόκληρες οικογένειες φοράνε τα καλά τους και κάνουν τις απογευματινές τους βόλτες συζητώντας με τους γείτονες. Ψαλμοί των Hindu ακούγονται μέσα από τους αμέτρητους ναούς, γεμίζοντας την ατμόσφαιρα με οικείους ήχους και η μυρωδιά φρέσκων dosas που μαγειρεύονται επί τόπου θα σας αναγκάσουν να σταματήσετε για να ικανοποιήσετε τη λιγούρα σας :)

Εάν ενδιαφέρεστε για κάτι που θυμίζει περισσότερο Τανζανία και λιγότερο πικάντικο, 3 δρόμους παρακάτω σχηματίζεται ουρά για ένα καλό γεύμα στη σχάρα! Επισκεφτείτε το για νόστιμο και φθηνό samaki (ψάρι) δίπλα στη θάλασσα ή για kuku (κότα) στα κάρβουνα και mishkaki (σουβλάκια). Φυσικά μη χάσετε το δημοφιλές chipsi na mayai (πατάτες με αυγά). Μην περιμένετε να βρείτε φανταχτερά εστιατόρια, το καλύτερο φαγητό συνήθως σερβίρεται στο πεζοδρόμιο σε πλαστικά τραπέζια με πλαστικές καρέκλες!

Σουβλακομανία!

Για ακόμη μια φορά και καθώς ο παλμός της πόλης βρίσκεται στις αγορές της, μία επίσκεψη στην αγορά Kariakoo είναι απαραίτητη! Βρίσκεται σε απόσταση 30 λεπτών με τα πόδια από το κέντρο. Η τρέλα της αγοράς είναι καλύτερο να εξερευνηθεί Σάββατο πρωί. Η αγορά είναι στην ουσία ένα κτίριο μεγάλο όσο ένα γήπεδο μπάσκετ. Κατά την είσοδο μείναμε έκπληκτοι με την ποικιλία των προϊόντων. 

Μικρές και μεγάλες κατσαρόλες, σίδερα με κάρβουνα, εκατοντάδες πλαστικοί κουβάδες, καλάθια από άχυρο, βουνά από ρύζι και αλεύρι. Έξω στους δρόμους, η αγορά συνεχιζόταν με φορέματα και khangas (ρούχα) τα οποία κρεμόντουσαν ακόμη και από τα μπαλκόνια! Στο τέλος της ημέρας και με τα χέρια μας γεμάτα σακούλες, καταφέραμε να αποδράσουμε από την τρέλα της αγοράς!

Η διαμονή μας στο Dar Es Salaam ήταν αρκετά μεγάλη για να το απολαύσουμε. Είναι σίγουρο όμως πως οι άνθρωποι που μοιραστήκαμε μαζί τους αυτές τις υπέροχες μέρες, θα μας λείψουν αφάνταστα!

Για περισσότερες φωτογραφίες από την Τανζανία πατήστε εδώ

Μαλάουι : Η Ζεστή Καρδιά της Αφρικής

Το Μαλάουι είναι μέρος της Νότιας Κεντρικής Αφρικής. Συνορεύει δυτικά με τη Ζάμπια, βόρεια με τη Μοζαμβίκη και νότια με την Τανζανία. Είναι μία αρκετά στενή χώρα περίπου 900 χλμ. κατά μήκος και μεταξύ 80 και 160 χλμ. σε πλάτος. Το βασικό χαρακτηριστικό της είναι η τεράστια Λίμνη Μαλάουι η οποία θυμίζει περισσότερο εσωτερική θάλασσα. Ως η 3^η μεγαλύτερη λίμνη στην Αφρική, η Λίμνη Μαλάουι βρίσκεται στο δυτικό μέρος της Αφρικανικής Κοιλάδας του Ρήγματος η οποία σχημάτισε το έδαφος εκατομμύρια χρόνια πριν.

Σύμφωνα με ιστορικές ανακαλύψεις οι οποίες ξεκινούν από τη Λίθινη Εποχή, οι πρώτοι κάτοικοι του Μαλάουι θεωρείται πως είναι οι Πυγμαίοι Βουσμάνοι. Αργότερα οι φυλές Μπάντου από την Ανγκόλα, Πορτογάλοι και Άραβες άφησαν το στίγμα τους έως ότου οι Μαράβι κυριάρχησαν και χάρισαν στη χώρα το σημερινό της όνομα. Το 1859 ο Σκωτσέζος εξερευνητής David Livingstone επισκέφθηκε το Μαλάουι και ονόμασε τη λίμνη, Λίμνη Nyasa. 

Αυτή ήταν η αρχή της ομώνυμης αποστολής καθώς αργότερα Βρετανοί άποικοι κατοίκησαν στην περιοχή και ίδρυσαν τη Nyassaland, μία επίσημη Βρετανική αποικία. Το Μαλάουι απέκτησε την ανεξαρτησία του το 1964. Μάλιστα, ήμασταν αρκετά τυχεροί καθώς βρεθήκαμε στο Μαλάουι την ημέρα του 50^ου εορτασμού της απελευθέρωσης!

Διασχίζοντας τη χώρα από τη Μοζαμβίκη, αντιμετωπίσαμε μεγάλη δυσκολία με τις βίζες μας στα σύνορα. Στο τέλος όμως αποκτήσαμε την πολυπόθητη σφραγίδα στην τιμή των 70 δολαρίων έκαστος και ξεκινήσαμε για το Blantyre.

Το Blantyre είναι μία μεγάλη εμπορική πόλη η οποία είναι τοποθετημένη στην καρδιά της πλούσιας αγροτικής περιοχής Highlands μεταξύ του Zomba Plateau και των βουνών και πεδιάδων που την περιβάλλουν. Η οικονομία του Μαλάουι βασίζεται στη γεωργία και ειδικότερα στην καλλιέργεια καπνού, αραβόσιτου, βαμβακιού, φιστικιών, τσαγιού και άλλων προϊόντων. Είχαμε τη χαρά να φιλοξενούμαστε από τον Χάρη Μικρουδάκη, γενικό διευθυντή μιας από τις πολλές καπνοκαλλιέργειες Ελληνικών συμφερόντων, αλλά και πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας.

Κατά τη διάρκεια της διαμονής μας όχι μόνο γνωρίσαμε αρκετούς από τους αξιολάτρευτους Έλληνες της κοινότητας, των οποίων η καταγωγή είναι από τη Λήμνο, αλλά είχαμε και την ευκαιρία να μάθουμε περισσότερα για τη βιομηχανία καπνού. 

Ο Χάρης μας ξενάγησε στις καλλιέργειες του καπνού και μας εξήγησε τη διαδικασία του στεγνώματος των πολύτιμων φύλλων που διαρκεί από 2 έως 7 ημέρες έως ότου αποκτήσουν το επιθυμητό χρώμα και την ποιότητα και στη συνέχεια να μπορέσουν να πωληθούν σε τοπικές δημοπρασίες στις μεγάλες καπνοβιομηχανίες. Η διαδικασία παραγωγής καπνού είναι μία ιδιαίτερα σκληρή εργασία που απαιτεί μεγάλη εμπειρία για να μπορέσει να είναι επικερδής.

Το παραδοσιακό στέγνωμα των φύλλων έχει αρνητική επίπτωση στο περιβάλλον καθώς απαιτείται μία τεράστια ποσότητα ξύλων για το άναμμα της φωτιάς. Ο Χάρης πήρε το ρίσκο και εγκατέστησε νέα τεχνολογία η οποία μειώνει την κατανάλωση ξύλου και εξασφαλίζει ένα ομοιόμορφο αποτέλεσμα του τελικού προϊόντος. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα συμπεριλάβουμε αυτό το ενδιαφέρον θέμα στο Afriquest ντοκιμαντέρ μας.

Φεύγοντας από την πόλη, πήραμε το minibus για να εξερευνήσουμε την περίφημη λίμνη. Στο δρόμο μας για το Cape Maclear, περάσαμε από την ήσυχη πανεπιστημιούπολη και το πρώην διοικητικό κέντρο της χώρας, το Zomba. Συνεχίσαμε την πορεία μας βόρεια και περάσαμε ανάμεσα από πανέμορφα μικρά χωριουδάκια. 

Μικρά κοριτσάκια που έπαιζαν κάτω από τις σκιές των δέντρων, μαγαζιά που περισσότερο έμοιαζαν με παράγκες, ποδήλατα – ταξί με χρωματιστές μαξιλάρες για τους επιβάτες, αμέτρητες εκκλησίες διαφόρων θρησκειών και σπίτια, σχεδόν φυσιολογικά, φτιαγμένα από κόκκινα γήινα τούβλα τοπικής κατασκευής, είναι μερικές από τις εικόνες που είχαμε την ευκαιρία να χαρούμε.

Η βλάστηση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί τροπική και οι κοκοφοίνικες είναι σπάνιο θέαμα. Ξεροί θάμνοι και ψηλά δέντρα όπως το baobab, το jacaranda και τα δέντρα “yellow fever” είναι αυτά που θα συναντήσετε πιο συχνά. Καθώς κατεβαίναμε το Ρήγμα για να πλησιάσουμε στη λίμνη και λίγο μετά από το Monkey Bay, ο δρόμος έγινε πιο δύσβατος. Όμως η πανέμορφη βλάστηση στους τριγύρω λόφους ήταν μεγάλη ανταμοιβή.

Στο Cape Maclear, μείναμε στο καταφύγιο που βρισκόταν μέσα στο τοπικό χωριό δίνοντας μας την ευκαιρία για μεγάλους περίπατους στην αγορά για ένα φθηνό γεύμα. Ο λόγος που οι περίπατοι ήταν μεγάλοι είναι τα μικρά παιδάκια που μας κυνηγούσαν, ζητώντας να βγουν μια φωτογραφία μαζί μας, χρήματα ή γλυκά. Κάποια στιγμή, αγοράσαμε γλυκά για τα παιδάκια, όμως αυτά που δεν πρόλαβαν να πάρουν έβαλαν τα κλάματα L

Ήταν τόσο παράξενο για αυτούς να βρίσκονται με λευκούς και ήθελαν να βρίσκονται μαζί μας συνέχεια. Μόλις συνηθίσαμε αυτήν την προσοχή, το χωριό άρχισε να μοιάζει φυσιολογικό και παρατηρήσαμε τους ανθρώπους στην καθημερινότητα τους. Τα παιδιά που πήγαιναν στο σχολείο, τις γυναίκες που έβαζαν τη μπουγάδα τους και τους άντρες που βρισκόντουσαν στην αγορά. Η μεγαλύτερη φυλή στο Μαλάουι είναι οι Chewa και η διάλεκτος τους είναι η Chichewa. Τα μοναδικά λόγια που κατάφεραν να μας μάθουν είναι: Zikomo (Ευχαριστώ),  Mulibuanji (Τι κάνεις;) και Ndilibuino (Είμαι καλά, εσύ;)!!

Οι άνθρωποι της φυλής Chewa είναι πολύ φιλικοί και ομιλητικοί δίνοντας έννοια στην ονομασία της χώρας ως η Ζεστή Καρδιά της Αφρικής. Το φαγητό στο Μαλάουι αποτελείται κυρίως από το Nsima  (τοπική ονομασία του καλαμποκάλευρου) και ψάρι ή μικρές μερίδες βραστό κρέας με τοπικά πράσινα λαχανικά. 

Οι τοπικές λιχουδιές που μας κέρδισαν είναι το chambo, ψάρι κατευθείαν από τη λίμνη και οι τηγανιτές πατάτες με αυγά που μαγειρεύουν σε καυτές τσίγκινες επιφάνειες στην άκρη των περισσότερων δρόμων, αγορών ή σε στάσεις λεωφορείων. Αυτές οι λιχουδιές ήταν αρκετές για να χορτάσουν τα αρκετά πεινασμένα μας στομάχια. 

Τέλος, δε θα μπορούσαμε να σταματήσουμε να μιλάμε για το Cape Maclear χωρίς να αναφέρουμε τα εκπληκτικά ηλιοβασιλέματα που χαιρόμασταν κάθε απόγευμα. Μας άφηναν πραγματικά έκθαμβους κάθε φορά :)

Στο καταφύγιο γνωρίσαμε μερικά παιδιά που συμμετείχαν στο Put Foot Rally για φιλανθρωπικό σκοπό. Μας πρόσφεραν μία διασκεδαστική βόλτα σε ένα παλιό φορτηγάκι Volkswagen έως το Senga Bay. Η στάση του λεωφορείου βρισκόταν κοντά στην πόλη Salima. Πέρασαν 3 ώρες καθώς περιμέναμε το λεωφορείο έχοντας την ελπίδα ενός άνετου ταξιδιού για τον επόμενο μας προορισμό, το Nkhata Bay.

Για ακόμη μια φορά αποδείχθηκε πως όλα στην Αφρική κυλούν αργά και τίποτα δεν είναι όπως το περιμένεις! Το λεωφορείο ήταν πίτα με ανθρώπους και κάθε λογής αποσκευές… Τσάντες, κουβάδες γεμάτους λάχανο, χαλιά και καλάθια. Τελικά, δεν ήταν τόσο άσχημα, πιάσαμε την κουβέντα με τον κόσμο και έπειτα από 3 ώρες καταφέραμε να καθίσουμε! Ο δρόμος μας ήταν μέσα από λόφους και καθώς πλησιάζαμε το Nkhata Bay βραδάκι, είχαμε την ευκαιρία να δούμε την πανέμορφη μικρή παραλία μόνο για πολύ λίγο πριν τον τελικό προορισμό της διαμονής μας το Mayoka Village.

Έπειτα από ένα καλό ύπνο, το επόμενο πρωινό μείναμε έκπληκτοι από τη θέα! Το μέρος βρισκόταν στον απότομο κατήφορο του πράσινου λόφου, ακριβώς επάνω από τη βραχώδη λίμνη! Τα πυκνά πράσινα δέντρα σχεδόν ακουμπούσαν το γαλάζιο νερό το οποίο μας θύμισε Ταϊλάνδη και αμέσως ερωτευτήκαμε το μέρος! 

Μείναμε μία εβδομάδα στο Mayoka Village και περνούσαμε το χρόνο μας κολυμπώντας, μαγειρεύοντας κουάκερ για πρωινό και κάνοντας παρέα με τους υπόλοιπους επισκέπτες. Τα απογεύματα πηγαίναμε πάντα στο τοπικό χωριό κάτω στο λόφο, αναζητώντας ένα φθηνό γεύμα, internet ή απλά για βόλτα :)

Την τελευταία μέρα, μάθαμε να παίζουμε το παιχνίδι που όλοι στην Αφρική αγαπούν, το bao! Κάτω από τη σκιά των δέντρων έβρισκες πάντα άντρες να παίζουν αυτό το παιχνίδι. Το bao θεωρείται πως είναι το παιχνίδι των «τεμπέληδων». Μία μόνο παρτίδα μπορεί να κρατήσει για μέρες χάρη στο συνδυασμό στρατηγικής και τύχης. 

Αποτελείται από μία ξύλινη τάβλα με 32 τρύπες που περιέχουν φασόλια ή μικρά μπιλάκια. 2 ή περισσότεροι παίκτες κάθονται απέναντι και με παρόμοιες κινήσεις, προσπαθούν να «φάνε» τα μπιλάκια του αντιπάλου μετακινώντας τα προς τη δική τους μεριά. Το βρήκαμε εξαιρετικά εθιστικό και ο Smiley, το παιδί που μας το έμαθε, έφτιαξε ένα μικρό για εμάς για να συνεχίσουμε την τρέλα του παιχνιδιού στην Ελλάδα!

Όταν ζητήσαμε από τον Smiley να μοιραστεί μαζί μας τα όνειρα για τη ζωή του, μας είπε πως θα ήθελε να μπορούσε να βοηθήσει φτωχά ορφανά παιδιά αν και ο ίδιος κερδίζει ελάχιστα χρήματα και συντηρεί μετά βίας τον εαυτό του. Μείναμε έκπληκτοι από το μεγαλείο της ψυχής του… 

Μας έβαλε σε σκέψεις, πόσο εγωιστικός είναι ο σύγχρονος δυτικός τρόπος ζωής, πόσο όλοι μας θέλουμε πάντα κάτι περισσότερο ενώ θα έπρεπε να είμαστε πάντα ευγνώμονες για τα πράγματα και αγαθά που ήδη έχουμε. Μάλλον αυτή είναι η διαφορά μεταξύ των φτωχών με μία γεμάτη όμως ζωή και των πλουσίων με τις ημιτελείς πραγματικότητες τους. Κάτι πάει σίγουρα στραβά με τις αξίες που εμείς, ως «σύγχρονες» χώρες και κοινωνίες έχουμε θέσει στις ζωές μας.

Έχοντας στο μυαλό μας άπειρες σκέψεις, ετοιμαστήκαμε για τον επόμενο προορισμό μας, τη χώρα των σαφάρι, την Τανζανία J

Για περισσότερες φωτογραφίες από το Μαλάουι, πατήστε εδώ